my music, my cinema, my theatre

my music, my cinema, my theatre

Papa Roach Metamorphosis 2009 E-mail

Papa Roach Metamorphosis 2009

 

 
Από την Αλεξάνδρα Λυμπέρη

 

Οι Papa Roach είναι μια μπάντα σε αναζήτηση ταυτότητας εδώ και έξι συναπτά EP και σίγουρα δεν κατάφεραν να την βρουν ούτε στο “Metamorphosis”, όσο ειρωνικό κι αν ακούγεται αυτό. Δε τους βοήθησε σε αυτό το εγχείρημα ούτε η αλλαγή drummer (Tony Palermo). Αλλά τι να περιμένεις κι από μια μπάντα ο frontman της οποίας (Jacoby Shaddix) αλλάζει ψευδώνυμα σαν τα πουκάμισα (Coby Dick, Jonny Vodka, Dakota Gold, John Doe είναι κάποια από αυτά); Για να είμαστε ακριβείς ωστόσο, το ασταθές του πράγματος, πιθανόν, να οφείλεται στο ότι σε κάθε βήμα οι Papa Roach αλλάζουν παραγωγό που επιβάλλει την δική του οπτική σε μια μπάντα η οποία ψάχνει ακόμα να βρει τον ήχο της.

Προσωπικά, πάντα πίστευα ότι κάπου-κάποτε θα ξαναβρούν αυτόν τον nu metal (για άλλους rap-metal) ήχο που είχαν στο δεύτερο EP τους (Infect, 2000) και ειδικά στο Last Resort και θα ξεπερνούσαν αυτή την ψευτο-alternative φάση που έφτασε, όμως, πλέον να μεταλλάσσετε σε επιτηδευμένη hard-rock προσπάθεια. Μάλλον αυτό είναι που επιδίωκαν και οι ίδιοι αφού στο Metamorphosis εμπιστεύτηκαν τη δουλια τους ξανά στα χέρια του παραγωγού που είχαν στο Infest, τον Jay Baumgardner, επί ματαίω.

Το Hollywood Whore που κυκλοφόρησε ως promo single από μόνο του αποκαλύπτει σε κάποιον -ακόμα κι αν δεν έχει ξανακούσει Papa Roach- ότι τα παιδιά προσπαθούν να παίξουν κάτι που δεν είναι, σε ένα πιασάρικο concept που άλλοι (βλ. Red Hot Chili Peppers, Californication) έχουν προωθήσει καλύτερα από αυτούς.

Ακόμα, όμως, κι εκείνοι οι στίχοι που πασχίζουν να ξεφύγουν από την μικρή Star-ενια κοινωνία στην οποία στριφογυρίζει ο Jacoby Shaddix και η παρέα του, οι οποίοι αναφέρονται στα αδιέξοδα της κοινωνίας αποτελούν μια εμφανώς επιτηδευμένη προσπάθεια για να πιάσουν αυτό το αντί-κοινό που διψά για αντί-στάση στα κυρίαρχη τάξη. Αλλά «αφού δεν το χεις... γιατί δεν κάνεις αυτό που ξέρεις;», είναι η δική μου απορία όσο ακούω το “Had enough” και το “Into the light” και πολύ περισσότερο το “State of Emergency”. Ξέρουμε ok! Το αμερικάνικο και το παγκόσμιο αγοραστικό κοινό της ροκ δε τα πάει καλά με τον πόλεμο και θέλει τραγούδια που να το εκφράζουν αυτό, αλλά αφού δε μπορείς να γράψεις ένα σοβαρό αντιιμπεριαλιστικό τραγούδι που θα κάνει την διαφορά γιατί βάζεις απλά τις λέξεις «πόλεμος», «βόμβες», «θάνατος» σε μια σειρά και εμείς πρέπει να το ακούσουμε;

Κάποιες καλές μελωδίες (“Carry me” και “I Almost Told You That I Loved You”) σώζουν κάπως την κατάσταση αλλά δεν δένουν ούτε μεταξύ τους ούτε με το υπόλοιπο EP. Περιέχονται, επίσης, κάποια καλά κιθαριστικά riffάκια αλλά μόνο αν τα δεις απομονωμένα από την προσπάθεια να δέσουν με την φωνή και τον στίχο. Στα θετικά και το σόλο του Mick Mars (κιθαρίστα των Mötley Crüe) στο “Into the light”.

Αν έπρεπε, πάντως, να διαλέξω κάποιο κομμάτι για να παίξω στο ραδιόφωνο θα δυσκολευόμουν και σίγουρα όχι από την ποικιλία επιλογών.

 

Track list


1. Days of War

2. Change or Die

3. Hollywood Whore

4. I Almost Told You That I Loved You

5. Lifeline

6. Had Enough

7. Live This Down

8. March Out of the Darkness

9. Into the Light

10. Carry Me

11. Nights of Love

12. State of Emergency


 
 
© 2009 - 2017 Myvibes.gr

Μουσική Papa Roach Metamorphosis 2009 Μουσικά νέα, συνεντεύξεις, live, Συναυλίες