my music, my cinema, my theatre

my music, my cinema, my theatre

Νέο άλμπουμ από τον Γιώργο Δημητριάδη E-mail

4 ΜΑΙΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ALBUM ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ "Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΜΟΥ"



 
 
 
 
 
ΕΠΙΤΟΜΗ

«Μετρώ ένα βράδυ λιγότερο, μα αντί να φοβάμαι, ζω περισσότερο αυτό το ταξίδι κι ας μετρώ απώλειες, δικά μου λάθη, δικά μου πάθη, πρόσωπα που αγάπησα και είτε έφυγαν μέσα στη ζωή, είτε τα ‘κλεψε ο ύπνος ο αιώνιος, ανοίγοντας μου, παρά την θέλησή μου πολλές φορές, νέους δρόμους και νέους τρόπους να συνεχίσω την περιπλάνηση σ’ αυτήν τη πολιτεία που πληγώνει όσα αγαπώ.
Όμως εγώ την θέλω αυτήν τη πόλη γιατί είναι κομμάτι μου και είμαι δικό της, την πονάω γιατί πονώ τους ανθρώπους της και μεταμορφώνομαι στα διαφορετικά πρόσωπα που βλέπω στους δρόμους άλλοτε σκεπτικά κι άλλοτε χαρούμενα μα πολύ συχνά και λυπημένα. Μπαίνω αυθαίρετα σε ρόλους που τελικά δεν μου είναι ξένοι, κι ας φαίνομαι σε κάποιους ως αεροβάτης, τραγουδώντας για τα κομμένα μου φτερά, το μεροκάματο που το ξερνώ κάθε Σάββατο σε δρόμους που κάνω τον αθάνατο πάνω στη βέσπα μου ή τη μηχανή μου, θυμώνω και φωνάζω τι να σκεφτώ την στιγμή που θυμάσαι πως υπάρχω όταν εσύ είχες ξεχάσει πως υπήρχα εγώ, σε εκδικούμαι γιατί ίσως μάταια θέλω να πονάμε κι οι δυο, γυρνώ αυτοεξόριστος σε μία χώρα που με φοβάται γιατί θέλω να αγαπώ, γιορτάζω κάθε που τρέχω να σε βρω, σου κρατώ το χέρι όταν παίρνουμε την κατηφόρα γιατί εγώ είμαι εδώ για σένα όταν χάνεις τη μπάλα, μα δεν είμαι και Θεός κι αν στα δικά σου πόδια δεν σταθείς θα πέσουμε κι οι δυο, κι αν σε πλήγωσε κάποιος ήταν ο χειρότερος εχθρός μου που είναι ο εαυτός μου μα όταν σε κοιτώ κάτι μου λέει πως δεν έχει τίποτα χαθεί γιατί το γέλιο σου μου σώζει τη ζωή και βρίσκω ξανά την ουτοπία μου, το νησάκι της νοσταλγίας για μια καλύτερη ζωή που δεν θέλω να ξεχάσω σαν το παιδί που με χτυπά στην πλάτη και πεισμωμένα μου φωνάζει…. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!»

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ
Τραγουδοποιός/τραγουδιστής

ΣΑΒΒΑΤΟ
Σειρά τραγουδιών/Διάρκεια/Μουσική/Στίχοι

1. ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΛΙΓΟΤΕΡΟ 3.41 (Μουσική-Γιώργος Δημητριάδης/Στίχοι-Σταμάτης Πανταζόπουλος,Γιώργος Δημητριάδης)
2. ΤΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ 4.02 (Μουσική-Γιώργος Δημητριάδης/Στίχοι-Σταμάτης Πανταζόπουλος)
3. ΝΑ ΠΟΝΑΜΕ ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ 3.14 (Μουσική-Γιώργος Δημητριάδης/Στίχοι-Δήμητρα Νεοφύτου
4. ΣΑΒΒΑΤΟ 3.49 (Μουσική/Στίχοι-Γιώργος Δημητριάδης)
5. ΧΙΛΙΕΣ ΖΩΕΣ 3.18 (Μουσική-Γιώργος Δημητριάδης/Στίχοι-Σταύρος Σταύρου)
6. ΤΟΥ ΓΕΛΙΟΥ ΣΟΥ ΟΙ ΣΦΑΙΡΕΣ(THE STORY IN YOUR EYES) διασκευή 2.55
(Justin Hayward/Ελληνικοί στίχοι-Γιώργος Δημητριάδης)
7. ΜΗ ΦΟΒΗΘΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΗΦΟΡΑ 3.47 (Μουσική/Στίχοι-Γιώργος Δημητριάδης,Κώστας Λειβαδάς)
8. ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΩ 4.25 (Μουσική/Στίχοι-Γιώργος Δημητριάδης)
9. ΑΥΤΟΕΞΟΡΙΣΤΟΣ 3.44 (Μουσική-Γιώργος Δημητριάδης/Στίχοι-Κώστας Λειβαδάς)
10. Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ 4.34 (Μουσική-Γιώργος Δημητριάδης/Στίχοι-Σταύρος Σταύρου,Γιώργος Δημητριάδης)
11. ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΘΕΟΣ 4.00 (Μουσική-Γιώργος Χαρατζόγλου/Στίχοι-Γιώργος Δημητριάδης)
12. Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ 4.33 (Μουσική-Γιώργος Δημητριάδης/Στίχοι-Σταμάτης Πανταζόπουλος)
13. ΤΑ ΚΟΜΜΕΝΑ ΜΟΥ ΦΤΕΡΑ 2.59 (Μουσική/Στίχοι-Γιώργος Δημητριάδης)
14. Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΜΟΥ 3.35 (Μουσική/Στίχοι-Γιώργος Δημητριάδης)




ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Γεννήθηκα στην Αθήνα και κάπου εκεί στις αρχές του ´60 μετέβημεν οικογενειακώς και ομοθυμαδόν εις την ωραιοτάτην Θεσσαλονίκην όπου εκεί έμελλε να περάσω τα παιδικά, εφηβικά, πανεπιστημιακά αλλά και μετα-πανεπιστημιακά μου χρόνια. Η Θεσσαλονίκη τότε ήταν πολύ πιo κοντά σε εκείνο το υγρό και υποβλητικό της παρόν που φευ με τα χρόνια πήρε να ξεραίνεται σαν φυλλαράκι από την σύγχρονη νεοελληνική βαρβαρότητα της αντιπαροχής! Αυτή της η διάσταση σίγουρα έγραψε αρκετές σελίδες μέσα στην ψυχή μου, τις οποίες όποτε ξεφυλλίζω αφήνουν πάντα στα δάχτυλά μου τις μυρωδιές του λιμανιού, των ξένων πλοίων που μικρόν με έπαιρνε ο μακαρίτης Γιάννης Δημητριάδης-ναυτιλιακός πράκτωρ γαρ-,τις ευωδιές που ξεχύλλιζαν από τα τόσα ρέματα που δρόσιζαν τα ζεστά καλοκαίρια την πόλη με τις φυλλωσιές τους αλλά και φιλοξενούσαν και τα πολύπαθα ζευγαράκια στις νυχτερινές τους ερωτικές εξορμήσεις(αχ δύσκολες εποχές γιατί η απόλαυση του έρωτα ήταν αποστολή στο διάστημα),τα άπειρα θερινά σινεμά από τα οποία άκουγε ο περαστικός τα πάθη σε ξένες γλώσσες-ιταλικά, γαλλικά, αγγλικά, που ήταν τα καλύτερα φροντιστήρια ξένων γλωσσών στην ψωροκώσταινα ή που έπαιρνε μάτι η τολμηρή σαλταδόρα τσαμπατζαρία από κανένα μαρμαράδικο δίπλα εκεί στο σινεμά…Ακόμα οι μελαγχολικές παρουσίες των περιπατητών της παραλίας, ίσως και ποιητών που αναγνώρισα αργότερα, μέσα στην ομίχλη των χειμωνιάτικων πρωινών, ξεπροβάλλουν μπροστά μου μέσα στο Αθηναικό μου διαμέρισμα καλώντας με για μία σιωπηλή βόλτα μέχρι το λιμάνι… Πόσα λέει αυτή η σιωπή…Είναι η απόλυτη ενσάρκωση του νοήματος…Κι εγώ τώρα πολλά σας λέω! Κάντε μία βόλτα ένα τέτοιο πρωινό και θα καταλάβετε την Θεσσαλονίκη! Η πόλη μου η αγαπημένη! Η πατρίδα μου! Η μάνα μου! Η αδερφή μου! Οι φίλοι μου! Ο ΠΑΟΚ, ο ΑΡΗΣ, ο ΗΡΑΚΛΗΣ,
ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ… Χώμα, αέρας, σπίτια, δρόμοι, πρόσωπα όλα αυτά υπάρχουν μέσα σε αυτό το «βιογραφικό»… Έπειτα ήρθε σαν μπουλντόζα η 21η Απριλίου εκείνο το νυσταλέο μαχμουρλίδικο πρωινό και έπαθε η πατρίς επιληψία για 7 συναπτά και ανόσια έτη! Έλα όμως που ο ιός του ροκ εντ ρολ επιβίωσε μεταλλασσόμενος κι αυτός σαν τους μελλοντικούς τότε μεταμφιεσμένους καταδιωκόμενους αντιφρονούντες αντιστασιακούς και ένα Φλεβαριάτικο απόγευμα του ´66 εκεί στο παλιό κλαμπ ΑΝΑΤΟΛΙΑ στη Θεμιστοκλή Σοφούλη με κόλλησε και μένα κυριολεκτικά στον τοίχο με εκείνο το ακαταμάχητα γαργαλιστικό ριφάκι του Keith Richards στο Satisfaction! To θυμάμαι ακόμα το juke box εκείνο! Χοροπηδούσε κι αυτό από την χαρά του σαν και μένα. Εγώ βέβαια ήμουν ντυμένος καμπόης, είχα κι ύφος,καθισμένος άβολα απάνω σε ένα σκαμπό με τα ποδαράκια μου να κρέμονται αμήχανα στο κενό…Αλλά να τώρα που τα πόδια μου είχαν βρει κάπου να πατήσουν γερά…κι αυτό το κάπου ήταν το ροκ εντ ρολ. Ευλογημένο πράμα! Κι εγώ άρχισα να περιφέρομαι από τότε μολυσμένος διαδίδοντας τον ιό του!

Πέρασα κι από τα 70´s με καμπάνα παντελόνια και ψηλοτάκουνα glitter παπούτσια αγορασμένα από το ΝΑΚ (πίσω από την Αγία Σοφία),κατέβηκα τα σκαλιά της Panopticum,της Tiffanys, της Griffins για να ιδρώσω με Cockney Rebel,David Bowie,T.Rex,Roxy Music και Gary Glitter. ΄Ημουν πιά ένα glam rock boy που ντυνόταν στο Carnaby Street, γωνία Τσιμισκή και Χρυσοστόμου Σμύρνης. Αφού έπαιρνα το τελευταίας λέξης paisley πουκαμισάκι μου,περνούσα στην απέναντι γωνία έξω από του Γκιγκιλίνη διακρίνοντας μέσα από τα αχνιστά τζάμια του τους χορτοφάγους αλλά και ως συνήθως διανοούμενους αριστερών,κρυφών φυσικά φρονημάτων,πελάτες να είναι σκυμμένοι με ευλάβεια επάνω από το πρασινωπό έδεσμα τους! Το Carnaby τώρα είναι ένα άδειο τίποτα και δίπλα ο πάλαι ποτέ ένδοξος Γκιγκιλίνης κομματιάστηκε σε διάφορες boutique! Βουλιμική η τάση της μόδας πάντα στη Σαλόνικα!

Εκεί γύρω στα 77 τα μαλλιά μου σηκώθηκαν καρφιά μέχρι τον ουρανό στο άκουσμα των Ramones και των Sex Pistols κι έμειναν έτσι για τα επόμενα τρία τέσσερα χρόνια μέχρι που άκουσα τον Ian Curtis να τραγουδά She´s lost control και κουρεύτηκα γουλί φορώντας στρατιωτικές μπότες περιπλανώμενος στο βρεγμένο λιμάνι και προσπαθώντας να ανοίξω το γκρίζο πέπλο του ορίζοντα με τη μελαγχολική μου ρέμβη…Ρέμβη βέβαια λεγόταν και το πολύ γνωστό παλιό ιστορικό κλαμπάκι τέρμα Νέα Κρήνη,ε;Να μην τα ξεχνάμε αυτά!

Το ´78 στο πρωτο γκρουπ που συμμετείχα εγώ ήμουν μέχρι τα μπούνια στον Iggy Pop αλλά συμβιβάστηκα προσωρινά τραγουδώντας με επιτυχία Bluesbreakers… H καρδιά μου όμως χτυπούσε μέ garage μπαταρίες εμένα… Ο Κώστας ο Κωτούλας,ο Χρηστος ο Κουτσουρής και ο Αντρέας Μινιέστρης από την Αθήνα αυτός,όλοι τους cool τύποι.Να´ναι καλά!Έπειτα ακολούθησε το μεγάλο πανεπιστημιακό χαβαλέ με τους Γ.Α.Β.,τη σημασία φυσικά των αρχικών θα αποφύγω εδώ να την αποκαλύψω όχι φυσικά από αιδώ αλλά … αφήστε τώρα… δεν θέλω να θυμάμαι πόσο δύσκολα θυμόμασταν πότε είχαμε πάει τελευταία φορά με κάποια κοπελίτσα..Τα σχόλια περιττεύουν! Κάποια στιγμή βέβαια απεκατεστάθη επί το συχνότερον η επαφή με το πολυπόθητον άλλο φύλο και άρχισαν να βγαίνουν και τα πρώτα τραγουδάκια…Πανδαμάτωρα Έρωτα εσύ!

Οι Yoghurt ήταν το επόμενο βήμα μέσα στην ροκ γαλακτοκομία της εποχής παρέα με τους Θανάση Νικολαίδη,Γιώτη Μπάγκαλα και τον Στέλιο Χ´παππά.Πρόβες στη μονοκατοικία της Έλλης Ναζλίδου,ακόμα την ευγνωμονώ για αυτή την παράτολμη κίνηση που έκανε η γυναίκα να βάλει στο σπιτάκι της τέσσερις ρυπαρούς ρόκερς…Ελπίζω να μην το μετάνιωσε!Η πρώτη πρόβα generale εξελίχτηκε σε πάρτυ όπου έγιναν «διάφορα»… κι ένα από αυτά ήταν η λυσσαλέα αντίδραση των γειτόνων που ωσάν αγανακτισμένοι πιονιέροι του Φαρ Ουέστ στο Λούκυ Λουκ πέταγαν τούβλα στο ήδη καταπονημένο από τον καιρό αλλά κι από εμάς σπιτάκι. Φύγαμε από τα παράθυρα γιατί βέβαια κατέφθασαν εξίσου αγριεμένα και τα «όργανα».

1982-83 η πόλη αλλάζει και προσθέτει χρονοντούλαπα όπως,κι εμείς με τη μόνη διαφορά βέβαια ότι εμείς θα μπούμε μέσα σε αυτά ενώ αυτή θα συνεχίσει να υπάρχει ατάραχη μέσα στη μανία του χρόνου. Τότε μπαίνω στην μουσική παρέα των ALA CARTE που αποτελούσαν οι ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,ΔΗΜ.ΓΟΥΜΠΕΡΙΤΣΗΣ,ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΑΚΗΣ, και ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΓΩΝΙΔΗΣ και εκεί κατανοώ πολύ καλά τι σημαίνει να παίζεις επαγγελματικά.Μόνο καλό μου έκανε και τους ευχαριστώ όλους.Δυστυχώς το demo που κάναμε δεν βρήκε ανταπόκριση και εκεί ήταν που τίναξα τα πέταλα και πόσο μάλλον όταν είχα πίσω μου ένα φριχτό χειμώνα σε σκυλάδικο,ναι ναι…ήμουν κι εγώ εκεί,αίσθημα δεν είχα,είχα όμως λεφτά,αυτά τα δύο σχεδόν ποτέ δεν τα´χεις μαζί,κι άρχισα να καταστρώνω σχέδια επί χάρτου για τη μεγάλη απόδραση.Μόνο που δεν την πάτησα σαν τον μακαρίτη τον Steve Mc Queen πάνω στη μηχανή μπερδεμένο στα συρματοπλέγματα.Η ιστορία μας διδάσκει.Πήρα το τρενάκι που το έσπρωχνε να πάει πιό γρήγορα ο αέρας της ανυπομονησίας και της ανάγκης για νέα πράματα και μέ γλίστρησε μέχρι τον πάντα ρυπαρό και κατουρημένο σταθμό Λαρίσης όπου μέσα στην δίνη των πάσης φύσεως βιολογικών οσμών του σταθμού της πρωτευούσης ένιωθα περιχαρής!Ti σου είναι τα νιάτα.Ούτε μυρωδιές τα πτοούν ούτε τίποτα!

Ήρθαν χρόνια δύσκολα μα γοητευτικά,στου έρωτα και της κραιπάλης τα στενά χαμένα αλλά και γι´αυτό δημιουργικά…Ένα απροσάρμοστο παιδί που έτρεχε στη μέση του στρατοπέδου γουλί φωνάζοντας τον λοχαγό «γιατρέ μου» και πίσω στο 401 για τα περαιτέρω…Που μυαλά για όπλα!Λουλούδια κι αγάπες στη καρδιά είχα τότε και ένα μεγάλο εγωισμό!Με βρήκαν οι ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΙ του μακαρίτη του ΠΑΥΛΟΥ και με πήραν για τραγουδιστή της μπάντας.Αυτό ήταν κυρίες και κύριοι το ροκ εντ ρολ!Τραγουδούσα κι ένιωθα τον Παύλο δίπλα μου να με στηρίζει!Δεν θα πω περισσότερα για αυτό.Η εμπειρίες είναι μυστικές.

Από τα 1993 μέχρι σήμερα γρατζουνάω το σήμερα,το χτες και πιθανά το αύριο με τα τραγούδια μου.Δεν θέλω να μιλήσω για αυτά γιατί δεν με χρειάζονται…Μιλάνε,αν έχουν να πουν κάτι,από μόνα τους.

Ένα μόνο θα πω.Το πιό πολύτιμο απόκτημα σε αυτή την πορεία μέχρι τώρα είναι τα πρόσωπα σας που κοιτάζω όταν σας τραγουδώ.





 
 
© 2009 - 2017 Myvibes.gr

Μουσική Νέο άλμπουμ από τον Γιώργο Δημητριάδη Μουσικά νέα, συνεντεύξεις, live, Συναυλίες